•  
  •  
 

Author's name (Thai)

พระมหา อนุวงศ์ เมอมะนา

Author's Affiliation (Thai)

นักศึกษาในหลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

Author's Affiliation (English)

LL.M. Candidate Faculty of Law Thammasat University

Abstract (Thai)

สิทธิและเสรีภาพของพระภิกษุในระบบกฎหมายไทยถูกจำกัดหลายประการด้วยกัน ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยทุกฉบับที่ผ่านมามีบทบัญญัติว่าพระภิกษุเป็นผู้ไม่มีสิทธิเลือกตั้งมาโดยตลอด ทำให้พระภิกษุไม่มีสิทธิประเภทอื่น ๆ ตามมา เช่น สิทธิในการลงประชามติ สิทธิในการเข้าชื่อเสนอร่างกฎหมายหรือแก้กฎหมาย ไม่เพียงเท่านี้ ยังมีพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 มาตรา 29 กำหนดให้เจ้าหน้าที่ราชอาณาจักร คือ พนักงานสอบสวนมีอำนาจสละสมณเพศพระภิกษุผู้ถูกกล่าวหาในคดีอาญาได้ และกำหนด ให้องค์กรคณะสงฆ์ คือ “มหาเถรสมาคม” ออกกฎ คำสั่ง มติ ระเบียบต่าง ๆ มาบังคับใช้กับพระภิกษุ ทำให้เกิดการจำกัดสิทธิภายในคณะสงฆ์มากขึ้นเรื่อย ๆ ปรากฏว่ากฎหมายเหล่านั้นบางฉบับไม่สอดคล้องกับหลักสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน บางฉบับไม่สอดคล้องกับหลักการการจำกัดสิทธิและเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ และบางฉบับไม่สอดคล้องกับหลักพระธรรมวินัยของสงฆ์ บทความนี้จึงมุ่งพิจารณาว่ากฎหมายที่ตราขึ้นมาเพื่อจำกัดสิทธิและเสรีภาพนั้นเป็นไปสอดคล้องตามหลักสิทธิมนุษยชน รัฐธรรมนูญ กฎหมายบ้านเมือง และหลักพระธรรมวินัย มีผลสัมพันธ์กันหรือไม่ และได้ศึกษาเปรียบเทียบกับพระภิกษุในประเทศพม่า และประเทศศรีลังกา ซึ่งเป็นพุทธศาสนาเถรวาทเช่นเดียวกับพระภิกษุในประเทศไทย เพื่อแก้ไขกฎหมายให้เหมาะสมกับพระภิกษุในสังคมไทยต่อไป

Abstract (English)

The rights and freedoms of monks in the Thai legal system are restricted in many ways. Every previous constitution of the Kingdom of Thailand has consistently stipulated that monks are ineligible to vote. This has resulted in monks being denied other rights, such as the right to vote in a referendum and the right to submit proposals for bills or amendments to laws. Furthermore, Section 29 of the Sangha Act B.E. 2505 (1962) provides that investigators have the authority to renounce the monastic life of monks accused of criminal offenses. It also mandates that the Sangha body, the “Sangha Supreme Council,” issue rules, orders, resolutions, and regulations to enforce against monks. This has led to increasing restrictions on the rights of the Sangha. It appears that some of these laws are inconsistent with international human rights principles; some are inconsistent with the constitutional principles of limiting rights and liberties; and some are inconsistent with the principles of the Buddhist discipline. This article aims to examine whether laws enacted to limit rights and liberties are consistent with human rights principles, the constitution, the law of the land, and the principles of the Buddhist discipline and has studied and compared with monks in Myanmar and Sri Lanka, which are Theravada Buddhists, like monks in Thailand, in order to amend the law to be appropriate for monks in Thai society.

Keywords (Thai)

พระภิกษุ, หลักพระธรรมวินัย, สิทธิมนุษยชน, รัฐธรรมนูญ

Keywords (English)

Theravada Buddhist Monks, Dhamma-Vinaya Principles, Human Rights, Constitution

Digital Object Identifier (DOI)

https://doi.org/10.58837/lawchulajournal.v44i1.281729

First Page

114

Last Page

152

Download

Share

COinS