Abstract (Thai)
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความรับผิดทางแพ่งของบริษัทแม่ต่อผู้เสียหายที่ได้รับผลกระทบจากพื้นที่ปนเปื้อนสารอันตรายของบริษัทลูก โดยเป็นการศึกษาวิจัยเอกสารจากบทบัญญัติกฎหมาย คำพิพากษาศาล หนังสือตำรา และบทความเชิงวิชาการที่เกี่ยวข้อง ทั้งในประเทศและต่างประเทศ ผลการศึกษาพบว่า ปัจจุบันพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 ยังไม่มีบทบัญญัติให้บริษัทแม่เข้ามารับผิดชอบในความเสียหายจากพื้นที่ปนเปื้อนสารอันตรายของบริษัทลูก หากบริษัทแม่มีส่วนร่วมในแหล่งกำเนิดมลพิษหรือกำกับดูแลบริษัทลูก แต่ขาดการยึดถือแหล่งกำเนิดมลพิษทางกายภาพหรือเจตนาเพื่อตนอย่างใดอย่างหนึ่งไป อันไม่ครบองค์ประกอบของการเป็นผู้ครอบครองที่ต้องรับผิดตามมาตรา 96 หากบริษัทแม่มีการกระทำที่ไม่คำนึงถึงความเป็นนิติบุคคลของบริษัทลูกที่ไม่ใช่การกระทำละเมิด หากแต่เป็นการใช้โครงสร้างความเป็นนิติบุคคลของบริษัทลูกในทางมิชอบ อันได้แก่ การใช้นิติบุคคลเป็นเครื่องมือเพื่อหลบเลี่ยงหรือรับหน้าที่หรือความรับผิด และการมีทรัพย์สินปะปนกัน ดังนั้น จึงสมควรกำหนดบทบัญญัติที่เกี่ยวกับความรับผิดของบริษัทแม่ภายใต้พระราชบัญญัติดังกล่าว เพื่อให้ผู้เสียหายในคดีมลพิษจะได้รับความเป็นธรรมในการเยียวยา
Abstract (English)
The main purpose of this study is to examine the civil liability of parent company to victims affected by a subsidiary’s hazardous substance contaminated site. In this regard, this research adopts a qualitative methodology through an analysis of comprehensive legal materials, including legal provisions, court judgments, legal textbooks, and academic papers. The study found that the Enhancement and Conservation of National Environmental Quality Act, B.E. 2535 does not currently provide adequate provisions for imposing civil liability on the parent company in cases where environmental damage arises from a subsidiary’s contaminated site. In cases where the parent company oversees or is involved in managing operations related to the pollution source but does not physically possess or hold the site for its own benefit, it may not be regarded as a “possessor” under Section 96. As a result, liability may not be imposed under the current legal framework. In addition, where the parent company’s conduct does not constitute a tort but involves the misuse of the subsidiary’s separate legal personality—such as using the corporate structure to avoid responsibilities or commingling assets— In the absence of a tortious act, the parent company cannot be held accountable under existing law. Therefore, it is necessary to introduce specific provisions on parent company liability under the Act in order to ensure that victims of environmental harm receive fair and adequate redress.
Keywords (Thai)
ความรับผิดของบริษัทแม่, การกระทำที่ไม่คำนึงถึงความเป็นนิติบุคคล, คดีสิ่งแวดล้อมด้านมลพิษ, คดีละเมิดที่มีผู้เสียหายจำนวนมาก, พื้นที่ปนเปื้อนสารอันตราย
Keywords (English)
Parental Liability, Act of Disregard of Corporate Entity, Pollution Environmental Case, Mass Tort Contaminated Site
First Page
49
Last Page
72
Recommended Citation
Promarak, Patthanith
(2025)
"ความรับผิดทางแพ่งของบริษัทแม่ต่อผู้เสียหายที่ได้รับผลกระทบจากพื้นที่ปนเปื้อนสารอันตรายของบริษัทลูก (Parent Company’s Civil Liability to Victims Affected by a Subsidiary’s Hazardous Substance Contaminated Site),"
Chulalongkorn University Law Journal: Vol. 43:
Iss.
3, Article 2.
Available at:
https://digital.car.chula.ac.th/culj/vol43/iss3/2