Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD)

ผลของอุณหภูมิต่อความเป็นพิษของสารฆ่าแมลงบางชนิดต่อผึ้งพันธุ์ (Apis mellifera L.) และผึ้งโพรง (Apis cerane F.)

Other Title (Parallel Title in Other Language of ETD)

Effect of temperature on toxicitys of some insecticides on the European honey bee (Apis mellerera L.) and the aaian hive bee (Apis cerana F.)

Year (A.D.)

1987

Document Type

Thesis

First Advisor

ไพรัช สายเชื้อ

Second Advisor

สิริวัฒน์ วงษ์ศิริ

Faculty/College

Graduate School (บัณฑิตวิทยาลัย)

Degree Name

วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต

Degree Level

ปริญญาโท

Degree Discipline

ชีวเคมี

DOI

10.58837/CHULA.THE.1987.600

Abstract

ศึกษาความเป็นพิษของสารฆ่าแมลง 3 ชนิด คือ คาร์บาริล มาลาไธออน และเปอร์มีทรินต่อผึ้งพันธุ์และผึ้งโพรงที่อุณหภูมิ 18๐C, 25๐C และ 32๐C โดยวิธีหยดสารลงบนตัวผึ้งและวิธีผสมสารกับน้ำเชื่อมให้ผึ้งกิน และประเมินความเป็นพิษด้วยค่า LD50 ซึ่งวิเคราะห์ด้วยโปรแกรมโปรบิทผลการวิเคราะห์มีดังนี้ โดยวิธีหยดสารลงบนตัวผึ้ง ในผึ้งพันธุ์วัดค่า LD50 (ตัวเลขในวงเล็บคือพิสัยต่ำสุดและสูงสุดที่ระดับความเชื่อมั่น 95%) ของคาร์บาริลได้เท่ากับ 0.16 (0.13-0.20), 0.24 (0.14-0.33) และ 0.22 (0.18-0.28) ของมาลาไธออนเท่ากับ 0.092 (0.083-0.100), 0.100 (0.082-0.120) และ 0.180 (0.170-0.190) และของเปอร์มีทรินเท่ากับ 0.0095 (0.0069-0.0120), 0.023 (0.020-0.026) และ 0.130 (0.100-0.160) ไมโครกรัม/ผึ้งหนึ่งตัว ที่อุณหภูมิ 18๐C, 25๐C และ 32๐C ตามลำดับ สำหรับในผึ้งโพรงซึ่งทดลองในสภาวะแวดล้อมอย่างเดียวกัน วัดค่า LD50 ของคาร์บาริลได้เท่ากับ 0.052 (0.031-0.100), 0.100 (0.089-0.120) และ 0.090 (0.078-0.100) ของมาลาไธออนเท่ากับ 0.032 (0.021-0.047), 0.072 (0.066-0.078) และ 0.064 (0.053-0.080) และของเปอร์มีทรินเท่ากับ 0.015 (0.013-0.016), 0.43 (0.039-0.048) และ 0.130 (0.110-0.160) ไมโครกรัม/ผึ้งหนึ่งตัว โดยวิธีผสมสารกับน้ำเชื่อมให้ผึ้งกิน ในผึ้งพันธุ์วัดค่า LD50 ของคาร์บาริลได้เท่ากับ 0.054 (0.44-0.064), 0.220 (0.160-0.270) และ 0.500 (0.420-0.600) ของมาลาไธออนเท่ากับ 0.19 (0.15-0.23), 1.20 (0.92-1.80) และ 0.44 (0.34-0.54) และของเปอร์มีทรินเท่ากับ 0.19 (0.15-0.25), 1.4 (1.0-2.2) และ 1.2 (1.0-1.3) ไมโครกรัม/ผึ้งหนึ่งตัว ที่อุณหภูมิ 18๐C, 25๐C และ 32๐C ตามลำดับ สำหรับในผึ้งโพรงซึ่งทดลองในสภาวะแวดล้อมอย่างเดียวกัน วัดค่า LD50 ของคาร์บาริลได้เท่ากับ 0.072 (0.067-0.079), 0.260 (0.210-0.310) และ 0.490 (0.310-0.740) ของมาลาไธออนเท่ากับ 0.20 (0.17-0.22), 0.48 (0.40-0.55) และ 0.73 (0.62-0.93) และของเปอร์มีทรินเท่ากับ 0.067 (0.055-0.080), 0.73 (0.600-0.980) และ 0.350 (0.260-0.420) ไมโครกรัม/ผึ้งหนึ่งตัว การวิจัยครั้งนี้สรุปผลได้ว่า ความแตกต่างของความเป็นพิษของสารฆ่าแมลงทั้ง 3 ชนิดขึ้นอยู่กับระดับอุณหภูมิ วิธีการทดลอง และชนิดของผึ้ง กล่าวคือ ที่อุณหภูมิต่ำจะมีพิษสูงกว่าที่อุณหภูมิสูง ยกเว้น คาร์บาริลที่ทดลองโดยวิธีหยดสารลงบนตัวผึ้ง ซึ่งไม่แสดงความแตกต่างของพิษอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p > 0.05) ที่ทั้ง 3 ระดับอุณหภูมิ และความเป็นพิษโดยวิธีหยดสารลงบนตัวผึ้งจะสูงกว่าวิธีผสมสารกับน้ำเชื่อมให้ผึ้งกิน ยกเว้น คาร์บาริลซึ่งแวดงความเป็นพิษต่อผึ้งพันธุ์ที่ 18๐C โดยวิธีผสมสารกับน้ำเชื่อมให้ผึ้งกินจะสูงกว่าวิธีหยดสารลงบนตัวผึ้ง โดยวิธีหยดสารลงบนตัวผึ้งพบว่า ความเป็นพิษของคาร์บาริลและมาลาไธออนต่อผึ้งโพรงจะสูงกว่าผึ้งพันธุ์ที่ทุกระดับอุณหภูมิ แต่สำหรับเปอร์มีทรินที่อุณหภูมิ 18๐C และ 25๐C ความเป็นพิษในผึ้งพันธุ์จะสูงกว่าผึ้งโพรง และโดยวิธีผสมสารกับน้ำเชื่อมให้ผึ้งกิน เปอร์มีทรินที่ทุกระดับอุณหภูมิแสดงความเป็นพิษต่อผึ้งโพรงสูงกว่าผึ้งพันธุ์ มาลาไธออนที่อุณหภูมิ 25๐C ความเป็นพิษในผึ้งโพรงสูงกว่าผึ้งพันธุ์แต่ที่ 32๐C ความเป็นพิษในผึ้งพันธุ์สูงกว่าผึ้งโพรง สำหรับคาร์บาริลที่อุณหภูมิ 18๐C ความเป็นพิษในผึ้งพันธุ์จะสูงกว่าผึ้งโพรง

Link to Full Text

Share

COinS